o mnie
Wierzę, że najlepsze jedzenie to takie, które przygotowujemy sami – od serca i bez pośpiechu. Domowa pieczeń, nawet ze sklepowego mięsa, jest w moim mniemaniu o niebo zdrowsza i smaczniejsza niż jakikolwiek gotowy wyrób naszpikowany chemią (o fast foodach nawet nie wspominając).
Rozgość się, łap inspiracje i ugotuj coś… smacznego!
Witaj w moim małym, apetycznym i – mam nadzieję – wyjątkowo smacznym świecie!
Jedzenie od zawsze było dla mnie czymś więcej niż tylko zaspokajaniem głodu. Kto mnie zna, ten wie, jak bardzo zawsze uwielbiałem dobrze i konkretnie zjeść! Od jakiegoś czasu gotowanie stało się moją prawdziwą pasją, chwilą wytchnienia i – co niektórych może dziwić – najlepszym sposobem na relaks po ciężkim dniu.
Co tu znajdziesz?
Przepisy, a cóż by innego! Przeprowadzę Cię przez drogę od klasycznych, solidnych obiadów (gulasze, pieczenie, klasyki polskiej kuchni itp.), aż po moje oczko w głowie: domowe wędliny, kiełbasy czy pasztety.
Po co powstał ten blog?
Z egoizmu! Żeby w końcu przestać szukać swoich przepisów na luźnych kartkach, które i tak zawsze ginęły! Chciałem mieć szybki i wygodny dostęp do swoich sprawdzonych receptur w jednym miejscu. To mój prywatny, kulinarny notes, którym chętnie się z Tobą podzielę, mając nadzieję, że ułatwią życie również Tobie.
A teraz trochę prywaty, humoru i egoizmu, czyli jak to wszystko się zaczęło.
Urodziłem się w połowie lat siedemdziesiątych XX wieku. Nadano mi imię Andrzej, które pochodzi z języka greckiego (andreios) i oznacza „mężny, odważny, dzielny”. Jak każdy z mojego pokolenia szybko zrozumiałem, że w każdej dziedzinie życia – od codziennych spraw po gotowanie – trzeba liczyć głównie na siebie, bliskich i przyjaciół. W tamtych czasach była to absolutna norma, bo na sklepowych półkach, poza octem i wódką, straszyły głównie pustki.
Z tego powodu od najmłodszych lat brałem udział w sytuacjach, o których dzisiejsza młodzież nie ma zielonego pojęcia. Mieszkaliśmy w domku niemal w samym centrum miasta, tuż obok mojego dziadka. Zarówno my, jak i on, hodowaliśmy po śwince lub dwie na własne potrzeby. Wtedy nikogo to nie dziwiło.
Raz czy dwa razy w roku nadchodził czas na świniobicie – prawdziwe święto mięsożerców i najlepszy sposób na zapas dobrego jedzenia dla rodziny. Jako klasyczny, rodzinny grubasek i żarłok, z dziką rozkoszą uczestniczyłem w tym rytuale. Do dzisiaj czuję zapach i smak świeżych wyrobów legendarnego rzeźnika, pana Ryszarda. Jego biała kiełbasa? To była czysta perła gastronomii!
Te pierwsze doświadczenia i podpatrywanie starszych zaowocowały później wielką miłością do wędliniarstwa. Rozwinąłem ją z dwóch powodów: z tęsknoty za tamtymi tradycyjnymi smakami oraz z buntu przeciwko drastycznemu pogarszaniu się jakości jedzenia w dzisiejszych sklepach.
© 2026 by Pan Andrzej